آن صدایی که مرا سوی تماشا می‌خواند            از فرامـوشیِ امروز به فـردا می‌خـواند

آشـنـا بود صـدا، لهـجـۀ زیـبـایی داشت            گله از فاصله، از غربت و تنهایی داشت

هم‌نفس با من از آهنگ فراقـم می‌خواند            داشت از گوشۀ ایران به عراقم می‌خواند

یادم انداخت که آن سوی تماشا او هست            می‌روم می‌روم از خویش به هر جا او هست

جمکران بدرقه در بدرقه، تسبیح به دست            سهله آغوش گشوده‌ست مفاتیح به دست

رایحه رایحه با بـوی خودش می‌خـوانَد            خانۀ دوست مرا سوی خودش می‌خوانَد

خانۀ دوست که از دوست پُر از خاطره است            خانۀ دوست که نام دگرش سامـره است

آن اویـسم که شبی راه قـرن را گم کرد            با دل ما تو چه کردی که وطن را گم کرد؟

وطن آن‌جاست برایم که پر از خویشتن است            یعنی آن‌جا که در آن خانۀ محبوب من است

سامرا! خانۀ محبوب من! از او چه خبر؟            از دل‌آرام من، از خوبِ من، از او چه خبر؟

ما همه غـرق سکـوتـیم تو این‌بـار بگـو            سامرا! طـاقـت ما طاق شد از یار بگـو

سـایـۀ روشـنـش آورده مـرا تـا ایـنـجــا            بوی پـیـراهــنـش آورده مـرا تـا ایـنـجـا

به اذانش، به قنوتش، به قـیامش سوگند            به رکوعش، به سجودش، به سلامش سوگند

قَسَمت می‌دهم آری به همان راز و نیاز            آخرین بار کجا در حرمت خواند نماز؟

آخرین مرتبه کی راهی میقات شده‌ست؟            آخرین بار کجا غرق مناجات شده‌ست؟

خسته از فـاصـلـه‌ام با منِ بی‌تـاب بگـو            با من از گـریۀ او در دل سـرداب بگـو

سامرا! ای که بلندای شکوهت عرش است            گرد و خاک قدمش روی کدامین فرش است؟

حرمت سـاحـل آرام‌تـریـن امـواج اسـت            این گدا سامره‌ای نیست، ولی محتاج است

از زمـسـتـان پـیـاپـی به بـهـارم برسـان            بر لبم عرض سلام است به یارم برسان

ما بـه تـکـرار دچــاریـم بـگـو بـا یــارم            غیـر او چـاره نـداریـم، بـگـو بـا یــارم

رنگ و رو رفته شد آفاق، به دنیا برگرد            ما نخـوانـدیـم دعـای فــرج امـا بـرگـرد

آنچه را مـانع دیـدار شد از دیـده بگـیـر            جز تو ما از همه گفتیم، تو نشنیده بگیر

تو فقـط چـارۀ هر دردی و برمی‌گردی            وعدۀ بی بـرو برگـردی و برمی‌گـردی

روزیِ باغچه آن روز نفـس خواهد بود            جای دل، آن‌چه شکسته‌ست، قفس خواهد بود

از سـر مـأذنـۀ کـعـبه اذان مـی‌خـوانـیـم            قبلۀ کـج شده را سوی تو می‌چـرخـانـیم

هر کجا می‌نگـرم ردّ عـبورت پیـداست            کوچه در کوچه نشانی ظهورت پیداست

تازه این اول قصه‌ست، حکایت باقی‌ست            ما همه زنده بر آنیم که رجعت باقی‌ست

می‌نـویسم که شـب تـار سحـر می‌گـردد            یک نفر مانده از این قوم که برمی‌گردد